Gra biblioteczna
Nowoczesna biblioteka aby zaistnieć w świadomości odbiorców, musi korzystać z nowych metod i środków komunikowania.
Gra jako forma rozrywki
Jedną z nich jest gra biblioteczna - popularna forma rozrywki wykorzystywana do prezentacji i promowania własnych usług. Gra doskonale sprawdza się też w realizacji zadania nałożonego na biblioteki pedagogiczne jakim jest wspomaganie szkół i placówek w realizacji zadań dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych.
Główne zalety gry to efektowna oprawa, elementy zabawowe, własna aktywność uczestników.
Gdy są powszechnie znaną i popularną formą aktywności ludzi, którzy zaakceptowali ustalone warunki i zasady bez względu na rodzaj realizowanych celów. Mogą one mieć charakter indywidualnych zmagań lub grupowych rozgrywek, w których kluczowym czynnikiem jest element rywalizacji i współzawodnictwa między uczestnikami. We współzawodnictwie indywidualnym uczestnik gry nastawiony jest na osiąganie własnych korzyści, zdecydowanie i konsekwentnie dąży do realizacji założonych celów, aby uzyskać jak najlepsze wyniki w grze.
Gra jako forma współpracy
Gra uczy, integruje, aktywizuje, łączy elementy edukacji, zabawy i rywalizacji. Ważnym aspektem jest umiejętność pracy w grupie i budowanie relacji międzyludzkich.
Proces tworzenia fabuły gry pozwala na rozbudzić kreatywności uczniów, wyzwala w nich chęć poszukiwania nowych doświadczeń, daje satysfakcję z wykonanej pracy pobudza wiarę we własne możliwości.
We współzawodnictwie grupowym ważnym aspektem współpracy jest umiejętność pracy w zespole oraz budowanie relacji międzyludzkich. Ta forma współzawodnictwa bardzo korzystanie wpływa na rezultaty podejmowanych działań, aktywizuje większą liczbę uczestników, a także kształtuje i rozwija umiejętność komunikowania się. Gracze nie konkurują ze sobą, lecz wzajemnie się motywują i wspierają w pokonywaniu kolejnych etapów gry.
Gra czy zabawa
Mimo powszechności używania terminu trudno jednoznacznie zdefiniować pojęcie gry. Klasyfikacja gier jest rozbudowana, ale podziały nie są sztywne.
Gra literacka może odbywać się na terenie miasta i poza nim, ale również w szkole czy bibliotece.
Trudno jednoznacznie zdefiniować pojęcie "gry", mimo iż jest to termin powszechnie stosowany, moze mieć wiele znaczeń. Holenderski historyk, eseista i językoznawca Johan Huizinga w swojej pracy pt. Homo ludens (czyli człowiek bawiący się) wykazuje wyraźne podobieństwa między pojęciem gry i zabawy, wychodząc jednak od pojęcia zabawy jako "dobrowolnej czynności wykonywanej w pewnych ustalonych granicach czasu i przestrzeni, według dobrowolnie przyjętych, lecz bezwarunkowo obowiązujących reguł." To własnie gra jako odmiana zdaniem Wincentego Okonia "obok pracy i uczenia się jest rodzajem działalności wykonywanej dla przyjemności,"
Gra edukacyjna
Niemal każda gra zawiera elementy edukacyjne. Gry edukacyjne tym różnią się od innych, że zostały opracowane przede wszystkim w celu nauczania i stymulowania rozwoju, a rozrywka jest tu formą przekazu wiedzy i narzędziem do poprawy umiejętności.
Gry edukacyjne są popularnym narzędziem dydaktycznym, cenionym za skuteczność, osiąganą dzięki zwiększeniu atrakcyjności procesu dydaktycznego. Mimo że ich podstawowym celem jest edukacja, stanowią formę rozrywki.
Gra literacka to skuteczna i niezwykle atrakcyjna metoda popularyzująca czytanie, kształtująca kompetencje czytelnicze oraz motywująca do nauki poprzez zabawę. Przypomina swoją formułą harcerskie podchody… bądź pracę detektywa. Wykorzystuje wiedzę teoretyczną uczestników i ich umiejętności praktyczne, a może być także doskonałym miejscem na rozwijanie talentów i kreatywność. Jest świetną okazją, aby zdobyć nowe wiadomości dotyczące literatury i historii, otaczającego nas świata.
Celem gry literackiej jest
-
uświadomienie dzieciom i młodzieży, że książki są potencjalnym źródłem wiedzy i odpowiedzi na wiele pytań
-
zachęcenie uczestników do częstszego sięgania po książki, powrotu do lektur wykorzystanych w grze
Gra miejska to połączenie gry internetowej, happeningu i interaktywnej zabawy ulicznej. Uczestnicy mogą poznawać historię miasta, postaci z nim związanych, architekturę, walory turystyczne regionu. Ulice miasta stają się wtedy planszą gry, a zespoły uczestniczą w rozwiązywaniu zagadek „wchodząc” w dany temat. Gry miejskie mogą stać się istotną alternatywą dla tradycyjnego zwiedzania przestrzeni miejskiej z przewodnikiem.
Gra może składać się z dwóch części: etapu internetowego i etapu ulicznego. Jeśli format gry jest mniejszy, można wybrać jedynie etap uliczny (nigdy odwrotnie).
Początki gier miejskich, trudne do jednoznacznego sprecyzowania, datuje się w Stanach
Zjednoczonych na lata dwudzieste XX wieku, w krajach Europy Zachodniej na lata
siedemdziesiąte, natomiast w przypadku Polski na przełom XX i XXI wieku.
Wszystkie materiały udostępniane tutaj zostały opracowane z myślą o konkretnych realiach. Można je jednak modyfikować lub traktować jako inspirację.