William  Shakespeare

Myślenie Szekspirem... O, gdyby można było czytać z księgi losu! Kamillo, postać z Opowieści zimowej, nie zachęca do błądzenia po bezdrożach morskich czy do podróży w nieznane. Ale losy twórczości Shakespeare’a w historii to właśnie taka nieustanna podróż ku brzegom nieznanym, w dodatku podróż, która nie tylko zaprowadziła jego słowa poprzez wszelkie wody naszego globu do wszystkich kontynentów i na wszystkie wyspy. To podróż nieustającej przemiany, to niekończąca się metamorfoza, która – paradoksalnie – zaświadcza o niezmiennej wielkości jego dzieła. Czas nie tylko nie zniszczył wielkiego pomnika, jaki po sobie zostawił, ale pomnożył jego językowe postacie i umieścił je w najróżniejszych kontekstach kulturowych i politycznych. Dzieła Shakespeare’a zostały zawłaszczone i są nieustannie dalej zawłaszczane właśnie dlatego, że każda kolejna generacja w każdej szerokości geograficznej znajduje w nich ważkie treści, które pozwalają im wyrazić siebie samych. Esej Jana Grzanki proponuje ciekawą ramę teoretyczną, która pozwala zobaczyć wielość i różnorodność tych metamorfoz szekspirowskiego dzieła jako gwarancję jego prawdziwej wielkości, jako warunek konieczny, do trwania, istnienia właśnie na wszelkich morskich bezdrożach i brzegach nieznanych. Grzanka relacjonuje książkę Taleba pt. Antykruchość. Jak żyć w świecie, którego nie rozumiemy i zaprasza do filozoficznego dyskursu nad teorią, w której tak zwana antykruchość odpowiada za zachodzące w naszej rzeczywistości zmiany, obejmujące wszystkie dziedziny rzeczywistości. Grzanka pyta, co jest tak istotnego i odkrywczego w teorii Taleba i próbuje pokazać, że wszystkie przymioty charakteryzujące antykruchość można odnieść do dzieł Szekspira. Kluczowe w tej teorii jest pojęcie kruchości, które tłumaczy trwałość istotnych elementów rzeczywistości.