Główną przyczyną wybuchu Powstania Listopadowego była sytuacja wewnętrzna Królestwa Polskiego – łamanie konstytucji przez cara Mikołaja I, cenzura i represje wobec środowisk patriotycznych. Kroplą, która przelała „czarę goryczy” stały się plany użycia polskich żołnierzy do tłumienia rewolucji w Belgii i Francji. Pełnię władzy wojskowej w Królestwie Polskim sprawował namiestnik Królestwa Polskiego Wielki Książę Konstanty. Wymagał on ścisłego przestrzegania regulaminów, dużej dokładności w służbie i doskonałego opanowania musztry. Powstanie, przygotowane przez Sprzysiężenie Podchorążych, na którego czele stał ppor. Piotr Wysocki, rozpoczęło się wieczorem 29 listopada 1830 roku w Warszawie. Podchorążowie uderzyli najpierw na koszary kawalerii carskiej, nie uzyskując jednak powodzenia, wycofali się na most Jana II Sobieskiego w Łazienkach, gdzie połączyli się z cywilnymi spiskowcami, którzy poprzednio zaatakowali Belweder – rezydencję namiestnika. Niestety zamach nie powiódł się. Generalicja polska sprzeciwiła się powstaniu i próbowała spacyfikować nastroje rewolucyjne. Podchorążych wsparła natomiast część wojska oraz mieszkańcy Warszawy. Momentem przełomowym okazało się zdobycie Arsenału, co pozwoliło na uzbrojenie ludności cywilnej.