top of page

Sygnały wymagające szczególnej uwagi

​

Nagła, wyraźna i utrzymująca się zmiana zachowania

​

Silny, powtarzający się lęk przed określoną osobą lub miejscem

​

 

Wyraźne wycofanie, izolacja lub nadmierna uległość

 

​

Nagłe pogorszenie funkcjonowania szkolnego połączone z innymi objawami

​

Powtarzające się dolegliwości bez jasnej przyczyny, współwystępujące z innymi niepokojącymi sygnałami

​

 

Utrzymujące się niezaspokajanie podstawowych potrzeb, brak odpowiedniej opieki

 

Trudności rozwojowe lub sytuacyjne

​

Okresowy bunt, impulsywność, zmienność nastroju

​

Lęk przed nową sytuacją, trudności adaptacyjne

​

 

Nieśmiałość, trudności w nawiązywaniu kontaktów

 

​

Przejściowe trudności z koncentracją

​

 

​

Sporadyczne bóle brzucha, głowy, problemy ze snem

 

​

Okazjonalne zaniedbania związane z sytuacją rodzinną

​

​

Obszar obserwacji

​

Zachowanie

​

 

Emocje

 

​

 

Relacje

 

​

 

Nauka

 

​

 

Zdrowie

 

​

 

Wygląd i higiena

 

​

Reaguj i pomagaj 

Jak odróżnić trudności rozwojowe od możliwych sygnałów krzywdzenia?

Nie każde trudne zachowanie dziecka oznacza, że doświadcza ono przemocy. Lęk, wycofanie, impulsywność, agresja, trudności w nauce czy problemy ze snem mogą wynikać z wielu przyczyn, m.in. z etapu rozwoju, temperamentu, sytuacji rodzinnej, problemów zdrowotnych, trudności adaptacyjnych lub doświadczeń rówieśniczych.

​

Dlatego nie należy interpretować pojedynczych zachowań w oderwaniu od sytuacji dziecka.

Image by Elena Elena

Na co zwrócić uwagę podczas obserwacji?

​

  1. Dotychczasowego funkcjonowania dziecka – czy obserwowane zachowanie jest dla niego typowe, czy stanowi wyraźną zmianę?

  2. Czasu trwania i częstotliwości objawów – czy trudności pojawiają się sporadycznie, czy powtarzają się i nasilają?

  3. Okoliczności występowania – czy określone reakcje pojawiają się w kontakcie z konkretną osobą, przed powrotem do domu lub w określonych sytuacjach?

  4. Współwystępowania objawów – czy oprócz zmian zachowania występują dolegliwości fizyczne, trudności emocjonalne lub niewyjaśnione urazy?

  5. Sytuacji rodzinnej i środowiskowej – czy dziecko doświadcza innych trudnych wydarzeń, zmian lub czynników stresujących?

Szczególnie ważne jest uwzględnienie kilku czynników:

Zasady reagowania – 6 ważnych kroków

Należy pamiętać, że dzieci rozwijają się w różnym tempie i mogą reagować odmiennie na podobne sytuacje. Także dzieci z niepełnosprawnościami, neuroróżnorodne lub posiadające wcześniejsze diagnozy mogą komunikować cierpienie w sposób nietypowy. Nie wolno automatycznie przypisywać nowych trudności ich diagnozie czy temperamentowi.

​

Najważniejsza zasada: nie stawiaj diagnozy na podstawie pojedynczego objawu, ale też nie bagatelizuj niepokojących sygnałów. Obserwuj, dokumentuj fakty, konsultuj wątpliwości ze specjalistami i reaguj zgodnie z procedurami ochrony małoletnich.

Co powinien zrobić dorosły, gdy zauważy niepokojące sygnały?

Dostrzeżenie symptomów to pierwszy krok do udzielenia dziecku pomocy. Reakcja dorosłego może mieć ogromne znaczenie dla jego poczucia bezpieczeństwa i dalszych losów.

Obserwuj i zauważaj

Nie bagatelizuj zmian w zachowaniu, wyglądzie i samopoczuciu dziecka.

Stwórz przestrzeń do rozmowy

Rozmawiaj spokojnie, bez oceniania, pośpiechu i wywierania presji.

Słuchaj i uwierz dziecku

Nie podważaj jego słów, nie obwiniaj i nie sugeruj, że przesadza.

Nie przesłuchuj

Nie zadawaj pytań sugerujących odpowiedź, nie wymuszaj szczegółów ani wielokrotnego opowiadania o zdarzeniu.

Dokumentuj niepokojące sygnały

Zapisuj daty, zaobserwowane zachowania, okoliczności i – jeśli dziecko coś ujawni – jego wypowiedzi możliwie dokładnie.

Podejmij odpowiednie działania

Skonsultuj sytuację z osobą odpowiedzialną za ochronę małoletnich i postępuj zgodnie z procedurami obowiązującymi w placówce. W przypadku bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia dzwoń pod numer 112.

Zasady rozmowy

Najważniejszym wsparciem jest uważne i empatyczne słuchanie. Stwórz dziecku bezpieczną przestrzeń, w której poczuje się zaakceptowane i ważne. Unikaj oceniania, dając czas na wyrażenie emocji we własnym tempie. Twoja spokojna obecność buduje niezbędne zaufanie.

Image by François Verbeeck

Interwencja i wsparcie

Skuteczna ochrona dziecka opiera się na szybkim i zdecydowanym działaniu. Znajomość procedur interwencyjnych pozwala na przerwanie cyklu przemocy i zapewnienie małoletniemu realnego bezpieczeństwa oraz godnych warunków rozwoju.

PROCEDURA NIEBIESKIEJ KARTY

Wielodyscyplinarny mechanizm wsparcia uruchamiany w przypadku podejrzenia przemocy domowej, angażujący policję, oświatę i pomoc społeczną.

PRAWNY OBOWIĄZEK REAKCJI

Artykuł 240 Kodeksu Karnego nakłada na każdego dorosłego obywatela prawny obowiązek zawiadomienia organów ścigania o podejrzeniu krzywdzenia dziecka.

SĄDOWA OCHRONA DZIECKA

Możliwość wydania natychmiastowych zarządzeń opiekuńczych przez sąd rodzinny w celu zabezpieczenia dobra dziecka w sytuacjach bezpośredniego zagrożenia.

SPECJALISTYCZNE WSPARCIE

Dostęp do bezpłatnej pomocy psychologicznej, prawnej oraz interwencyjnych infolinii pomocowych świadczonych przez organizacje wyspecjalizowane w ochronie dzieci.

Materiały

Jak skutecznie reagować na przemoc wobec dzieci. Przewodnik dla każdego

​

Przemoc wobec dzieci to temat, który porusza i często wywołuje w nas bezradność. Czy wiemy, jak odpowiednio zareagować, kiedy widzimy niepokojące sygnały? Każdy z nas może być świadkiem sytuacji, która wymaga interwencji – zarówno nauczyciel, sąsiad, jak i członek rodziny. Reagowanie na przemoc wobec dziecka to wyzwanie, które wymaga wiedzy, empatii i odpowiedzialności. To temat trudny i emocjonalny ale niezwykle ważny, ponieważ od odpowiedniej reakcji często zależy bezpieczeństwo i przyszłość dziecka. Ten artykuł jest przewodnikiem, który nie tylko wyjaśnia jakie działania podjąć ale również pokazuje, jak istotne jest nasze wsparcie. To właśnie nasze reakcje mogą uratować dziecko przed dalszym cierpieniem i pomóc mu odzyskać bezpieczeństwo, którego każdy młody człowiek potrzebuje.

Image by Vitolda Klein

Zasady pierwszej rozmowy z dzieckiem po ujawnieniu przemocy seksualnej - Akademia Państwowej Komisji ds. przeciwdzialaniu wykorzystaniu seksualnemu nieletnich poniżej 15 lat

​

Dziecko może zdecydować się powiedzieć o swoim doświadczeniu w najmniej spodziewanym momencie: podczas wakacyjnego wyjazdu, wycieczki, zajęć sportowych czy zwykłej codziennej rozmowy. Nie zawsze usłyszy o nim rodzic lub specjalista. Dlatego podstawowe zasady pierwszej reakcji warto znać niezależnie od tego, jaką rolę pełnimy wobec dziecka. Spokojna i uważna odpowiedź dorosłego może pomóc dziecku poczuć się bezpieczniej i ułatwić mu przyjęcie dalszego wsparcia.

Dziecko rzadko od razu opowiada o wszystkim. Może mówić fragmentami, urywać wątek, wracać do niego po czasie albo nie umieć nazwać tego, czego doświadczyło. Na początku nie chodzi więc o poznanie wszystkich szczegółów. Najważniejsze jest wysłuchanie dziecka, sprawdzenie, czy jest bezpieczne, i podjęcie działań, które zapewnią mu potrzebną pomoc.

Przemoc wobec dzieci – jak pomóc - Strefa wiedzy Uniwersytetu SWPS

​

Słyszymy krzyki za ścianą. Na ulicy widzimy, jak rodzic daje dziecku klapsa. W supermarkecie jesteśmy świadkami szarpaniny. Aż 41 proc. dzieci w wieku od 11 do 17 lat doświadcza przemocy ze strony najbliższych. Co może zrobić bite dziecko? Dokąd się udać? Jak reagować, gdy jesteśmy świadkami przemocy wobec dziecka? Komentarz Katarzyny Seidel, koordynatorki programu Standardy Ochrony Dzieci w Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę.

Dziecko nie jest w stanie przeciwstawić się przemocy w domu. To dorośli powinni wiedzieć, co należy robić, gdy jest krzywdzone. Przemoc jest dla dziecka bardzo trudnym i bolesnym przeżyciem, zwłaszcza że najczęściej doświadcza jej ze strony bliskich.

Ważne, żeby opowiedziało o swoich trudnych doświadczeniach, zwróciło się o pomoc na jak najwcześniejszym etapie. Jak skłonić dziecko do rozmowy? Edukacja i profilaktyka są najważniejsze.

Monitorowanie Losów Dziecka – interdyscyplinarna ochrona dzieci przed krzywdzeniem i przemocą - publikacja projektu

​

Model opracowany w ramach projektu „Monitorowanie Losów Dziecka – standard postępowania pracowników socjalnych – narzędzie służące ochronie dzieci przed przemocą w rodzinie” w ostatecznym kształcie jest wynikiem pracy autorek i profesjonalistów uczestniczących w seminariach konsultacyjnych w czterech miastach Polski (Opolu, Warszawie, Kielcach, Katowicach). Udział praktyków okazał się bezcenny. Dlatego autorki dziękują za otwartość i gotowość do dzielenia się swoimi przemyśleniami wszystkim uczestnikom spotkań seminaryjnych. Niniejszy Poradnik jest integralną częścią projektu „Monitorowanie Losów Dziecka – standard postępowania pracowników socjalnych – narzędzie służące ochronie dzieci przed przemocą w rodzinie”.

Poradnik to publikacja przygotowana dla specjalistów „pierwszego kontaktu” – czyli osób, które pracują w różnych lokalnych instytucjach mających bezpośredni kontakt z dziećmi oraz ich rodzicami.

Gdy dziecko mówi o przemocy seksualnej – jak właściwie zareagować? - artykuł Akademia Państwowej Komisji ds. przeciwdzialaniu wykorzystaniu seksualnemu nieletnich poniżej 15 lat

​​

Materiały FDDS

Materiały informacyjne dostępne na stronie Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę:

​

Schemat interwencji 1
Schemat interwencji2
Schemat interwencji3
Schemat interwencji 4
bottom of page